Библиотека knigago >> Старинное >> Старинная литература >> La Veraj interparoladoj de Sokrato

Han Ryner - La Veraj interparoladoj de Sokrato

La Veraj interparoladoj de Sokrato

На сайте КнигаГо можно читать онлайн выбранную книгу: Han Ryner - La Veraj interparoladoj de Sokrato - бесплатно (полную версию книги). Жанр книги: Старинная литература, год издания - 1979. На странице можно прочесть аннотацию, краткое содержание и ознакомиться с комментариями и впечатлениями о выбранном произведении. Приятного чтения, и не забывайте писать отзывы о прочитанных книгах.

Книга - La Veraj interparoladoj de Sokrato.  Han Ryner  - прочитать полностью в библиотеке КнигаГо
Название:
La Veraj interparoladoj de Sokrato
Han Ryner

Жанр:

Старинная литература

Изадано в серии:

неизвестно

Издательство:

неизвестно

Год издания:

ISBN:

неизвестно

Отзывы:

Комментировать

Рейтинг:

Поделись книгой с друзьями!

Краткое содержание книги "La Veraj interparoladoj de Sokrato"

Averto de la Literatura Komitato

La manuskripto de Lanti, datita 1944, estis de li las- ita en provizora formo. Ni reviziis ĝin kun ple.j granda respekto, korektante la evidentajn plumerarojn kaj far- ante kiel eble plej malmulte da Ŝanĝoj.

Lanti esperantigis kelkajn grekajn nomojn, kaj lasis la aliajn en la frenca transskribo, sed krajone kaj inter citiloj. Evidente li intencis poste mem revizii sian tekston kaj esperantigi ilin. Ni adoptis la transskribojn de PIV por Ĉiuj, kiuj troviĝas en ĝi; la aliajn ni trans- skribis konforme al tiuj modeloj.

Krome ni aldonis kelkajn klarigajn piednotojn kaj finan glosaron.

Inter la ŝanĝoj, kiujn ni permesis al ni, ni notas la forigon de la mallongigo k anstataŭ ka.j, kaj de la serio alio, aliu. aliam, aliel : pri ĝi kredeble Lanti estus mem rezigninta, lcLel siatempe li rezignis pri la provitaj formoj ti-kiu, ks. (Ni konservis nur alies).

Ni esperas, ke tiel agante ni ne perfidis nian karmemo- ran amikon.


Читаем онлайн "La Veraj interparoladoj de Sokrato". Главная страница.

La Verai 3ntcrparoladoj de

SOKMTO

. Иллюстрация № 1

 

SAT-Broŝurservo - Laŭte! FR-47470 Bcauville *

HAN RINER

(han ryner>

tradukis : e . lanti

LA VERAJ INTERPAROLADOJ DE SOKRATO

La Juna Penso F 47340 Laroque Timbaut 130 B * 1979 *

HAN RINER

han ryner

tradukise. lanti

LA VERAJ INTERFAEOLADOJ DE SOKRATO

La Juna Penso F 47340 Laroque Timbaut 130 B * 1979 * 15" FF

Averto de la Literatura Komitato

La manuskripto de Lanti, datita 1944, estis de li las- ita en provizora formo. Ni reviziis ĝin kun ple.j granda respekto, korektante la evidentajn plumerarojn kaj far- ante kiel eble plej malmulte da Ŝanĝoj.

Lanti esperantigis kelkajn grekajn nomojn, kaj lasis la aliajn en la frenca transskribo, sed krajone kaj inter citiloj. Evidente li intencis poste mem revizii sian tekston kaj esperantigi ilin. Ni adoptis la transskribojn de PIV por Ĉiuj, kiuj troviĝas en ĝi; la aliajn ni trans- skribis konforme al tiuj modeloj.

Krome ni aldonis kelkajn klarigajn piednotojn kaj finan glosaron.

Inter la ŝanĝoj, kiujn ni permesis al ni, ni notas la forigon de la mallongigo k anstataŭ ka.j, kaj de la serio alio, aliu. aliam, aliel : pri ĝi kredeble Lanti estus mem rezigninta, lcLel siatempe li rezignis pri la provitaj formoj ti-kiu, ks. (Ni konservis nur alies).

Ni esperas, ke tiel agante ni ne perfidis nian karmemo- ran amikon.

 

 

 

LINGVE

OTRQLITAWERATUfcA KOMITATO.

/

Unua Libro 1

Mi, Antisteno la bastard,o, kiun iuj nomas - pri kio mi fieras - Antisteno la hundo, mi kolektis dum mia junaĝo, la interparolojn de Sokrato. Dum mia maljuno, mi ordigas ilin kaj disdividas en kvar libroj. Por ke, kiam mi ne plu ekzistoŝ por ilin rediri, legi kaj komenti, oni daŭre sciu, kion diris tiu senkompara homo.

Aliaj publikigis tiajn verkojn, nome Ksenofono, Eskino, Fedono, Eŭklido kaj tiu Aristoklo, kiu famigis sian alno- mon Platono; sed mi preferas norni ĉi tiun lastan Satono. Ciuj misprezentis la veran instruon sokratan.

La afabla Eskino, plena je bonvolo, skribis tro malfrue, sen notoj kaj kun raankohava memoro la parolojn de nia majs- tro. Liaj memoraĵoj : velkaj floroj, kies parfumo disneni- iĝis. Kiuj konus Sokraton nur per Eskino, tiuj prezentus lin al si kiel honestan homon mezvaloran. Skulpti&to, kiu verkas longe post la morto de la modelo, riskas prezenti al ni sian propran portreton. Per Eskino, Sokrato perdas ec siajn plej eksterajn karakterojn kaj siajn plej relief- ajn trajtojn; estas nenio, ekzemple, kio rememorigas lian familiaran elokventon. Ili mensogas, tiuj, kiuj rakontas, ke Ksantipa, vidvino de Sokrato, transdonis al la filo de 1'porkaĵisto Harino dialogojn, skribitajn de la filo de la statuisto Sofronisko[1] . Pro motivoj, kiujn li klare esprimis antaŭ mi iun tagon, kaj kiujn mi raportos pli poste, Sokrato skribis nenion. Se Ksantipa akiris iom da

mono per skribtabuletoj, sur kiuj skribilo penetris en la vakson, ne estas la mano de Sokrato, kiu premis la skrib- ilon sur la vakso.

Ankaŭ Fedono kaj Ksenofono ne posedis filozofian genion. Ili neniam komprenis la profundajn pensojn de 1'majstro. Ili ankaŭ, cetere, skribis malfrue. Ili malbone raportis, kion ili malbone aŭdis kaj malbone memoris.

Krome, Ksenofono elpensaŝis. sia.in Memorinda.jn Interparol- o.in, por defendi la memoron pri Sokrato kontraŭ la malsaĝ- uloj, kiuj kondamnis lin. Li volis elpruvi, ke Sokrato obeis la leĝojn kaj ke lia kondamno estis kontraŭleĝa. Sed, - vero kaj filozofio same postulas, ke tion ni proklamu, - Sokrato estis kondamnita konforme al la leĝoj. Ĝiu sincerulo konsen- tos pri tio. Ĝiu vera filozofo ĝoje tion konfesos. Tial la morto de Sokrato ĝuste kondamnas la leĝon kaj la civiton.

Ksenofono, mensogulo kiel soldataĉo, kvazaŭ kankrire skri- bis. Li atribuas al sia majstro mil malkuraĝaĵojn, pri kiuj indignus Sokrato, se li povus ilin ekscii, kaj kiuj evitigus al li cikuton, se li kapablus al ili konsenti.

La mensogoj de la "Memorinda.j Interparolo.j" ne ĉiarn estas abomenindaj. Pluraj estas ridindaj. Sn sia libro tria, Kse- nofono longe paroligas Sokraton rilate al la Misoj kaj Pisi- doj. Sokrato raportas pri la kuriozaj apartaĵoj de la landoj loĝataj de tiuj popoloj kaj ankaŭ pri ilia maniero militi. Jen estas aferoj, kiuj interesegas la vageman kaj militeman Ksenofono. Jen aferoj, kiujn feliĉe ne konis la trankvila, hejmrestema kaj pacama Sokrato. Kaj, certe, se iu rakontus ilin al li, Sokrato neniel interesiĝus pri tiel frivolaj paroladoj.

Se ekzistus justo inter la homoj, helenoj, fariĝus ordi- nara proverbo : mensogulo kiel Ksenofono. Sub la nomo de oni ne scias kia Temistogeno el Sirakuzo, li publikigis longan rakonton pri la ceda retiriĝo de la dek miloj, en kiu estas donita al Ksenofono, filo de Grillo , rolo de unua plano. Sed Eforo, kiu verkis la saman historion laŭ vera maniero, neniam mencias Ksenofonon antaŭ la alveno ĉe Sentsso, reĝc de Tracio, kaj asertas, ke dum la tuta daŭro de anabazo , li estis simpla unuo perdita en la miriado.

Eble iu miros pro miaj severaĵoj kontraŭ tiu Ksenofono, kiu laŭdis min en sia libro La Festeno. Laŭdante min laŭvere, Ksenofono faris, sendube, la solan aferon, pri kiu oni povas lin laŭdi. Ne mallaŭdante lin, kiam li estas mallaŭdinda, mi agus maljuste al li, same kiel li agus maljuste sŭ mi, ne laŭdante min. Redone 'laŭdante lin, mi ne plu meritus liajn laŭdoĵn. ĉu oni laŭdas aŭ mallaŭdas Intistenon la bastar- don, li ĉiam restas verdirema. Eĉ .pagante lin per veraĵo, neniu povos fanfaroni, ke li aĉetis mensogon de Antisteno lahundo... ,

Eŭklido faris el Sokrato diskutemulon, kies dialektiko superis lian konsciencon. Legante la koncernan verkon de Eŭklido, oni kredus, ke Sokrato naskiĝis en Megarŭ kaj studis heŭristikon laŭ la instruo de Eŭklido, infanaĉa heŭristikisto.

Tiujn nesufiĉajn aŭ mensogajn disĉiplojn mi devas kon- sideri malamikoj de tiu, kiun, por sin kroni per lia mor- to kaj per lia gloro, ili insulte nomas sia majstro.

fiu la plej malbona el ĉiuj malamikoj de Sokrato ne es- tas tiu Aristoklo, filo de Aristono, kiun oni alnomis Pla- tono, pro la larĝo de liaj lŭktistaj Ŝultroj kaj pro la larĝo de lia frunto, sulketiĝinta kiel helika konko ? Koncerne min, kiam mi parolas pri tiu malsincera diskut- emulo, lin mi volonte nomas "Satono", pro la granda nom-- bro da junuloj, kies amanto li estis kaj pro la eksternor- ma grando de lia postulema membro [2].

Ke Satono estas mensogulo, li mem, iafoje, konfesas tion ridante. Pli ol unu fojon, - kaj en mia koro mi sen- tis indignon - mi aŭdis lin laŭdi, kion li nomas "la uti- laj mensogoj". Kaj li ne hontis, en la tria libro de sia dialogo "Pri la Respubliko" , skribi tiun abomenindan dok- trinon. Sed la aferoj, kiuj Ŝajnas utilaj al Satono la mensogema kaj la aferoj, kiuj ŝajnas utilaj al Sokrato la verdirema,malofte estas la samaj. Tiel ke Satono

Оставить комментарий:


Ваш e-mail является приватным и не будет опубликован в комментарии.